The World After #9 – Aimée Zito Lema

14 mei 2020

In The World After nodigen we kunstenaars uit om te reageren op vragen over het Antropoceen na de coronacrisis. Dit project is geïnspireerd op de tentoonstelling Poems for Earthlings van Adrián Villar Rojas. Meer informatie over het project en de andere kunstenaarsbijdragen zijn te vinden op de overzichtspaginaThe World After is een initiatief van de Oude Kerk in samenwerking met mister Motley.

The World After #9
Aimée Zito Lema, Newness, 2020

Kunstenaar Aimée Zito Lema, wiens solotentoonstelling in de Oude Kerk vanwege de coronacrisis van 2020 naar 2021 verplaatst is, reflecteerde op de volgende vraag: Wat zijn universele mensenrechten?  Haar bijdrage bestaat uit een korte film en de volgende tekst.

De Universele Verklaring van de Rechten van de Mens, die op 10 december 1948 werd aangenomen door de Algemene Vergadering van de Verenigde Naties, kwam voort uit de gruwelijke ervaringen van de Tweede Wereldoorlog.  

Wat zouden vandaag de dag onze universele rechten moeten zijn?

Moeten we leren her-lezen?
Her-schrijven?

De documentatie van een intieme ruimte, de wereld binnen in mijn huis, weken in isolatie, de sociale afstand, het wachten, het dralen van tijd en ruimte, stil, anders, als door een filter waargenomen, een verandering in perspectief. Een röntgenopname van mijn omgeving, de routines, de ruimte waar ik me veilig voel, de dingen die ik voor lief neem.

Vanuit deze intieme ruimte vraag ik me af: zijn mensenrechten überhaupt wel mogelijk als ze niet universeel zijn? Zijn mijn rechten op mijn vrijheid, mijn gezondheid, mijn liefde, mijn onderdak, mijn paspoort, mijn stem, mijn kleding, mijn eten, wel echt als ze niet universeel worden gedeeld? Hoe echt, hoe wenselijk zijn ze dan?

In deze weken van quarantaine hebben veel zaken hun gewone loop veranderd. Veel ouders zijn, net als ik, thuisdocenten geworden van onze kinderen. Leren lezen, dat doet mijn dochter deze dagen iedere dag.

Leren lezen. Leren schrijven.

Nieuwte

Niet een druppel bloed
door een naald geprikt
maar als een golf die voor
de stad verandering
een gat in de leegte komt
steeds dichterbij
het wil dat we het vullen met
iets groots iets nieuws
een droom
twee sterke vingers aan één hand
nog dichterbij, twee knokkels
ontkennen dat ze samen horen
dat de wereld om nieuwte schreeuwt
want je weet het kan niet zo
niet meer
zullen mensen samen werken
aan een nieuw begin
van tijden die samen
werken aan de mensen
om zo met elkaar
de nieuwte te omarmen
de handen vlechten in elkaar.

Stem: Mia Blaton
Tekst: gebaseerd op het gedicht Nieuwte van Mona Thomasse

Het gedicht Nieuwte is geschreven door student Mona Thomasse (Vlaardingen, 2004) tijdens een schrijfworkshop in de Oude Kerk, georganiseerd door Aimée Zito Lema in samenwerking met poëziedocent Dasja Koot. Deze workshop was onderdeel van Zito Lema’s contextspecifieke project voor de Oude Kerk, dat in 2021 tentoongesteld zal worden.


Delen